Prinsengrachtconcert - Amsterdam Pulitzer

Het Prinsengrachtconcert.
Als je het correct kunt uitspreken, heb je eigenlijk al een ticket verdiend.

Ik weet nog altijd niet of er iets mis was gegaan met de uitnodigingen, maar op de een of andere manier zaten we op de eerste rij van de tribune, op drie meter van de pianist.

Dus haalden we onze galajurken boven.
Ik had er geen.

Maar ik heb mijn best gedaan. Nagellak op. Lippenstift op.

Voor wie niet van hier is: het Prinsengrachtconcert is een groot klassiek concert op de gracht, pal voor Hotel Pulitzer in Amsterdam.

Het podium ligt op het water.

Voor het podium liggen boten aan elkaar vast, vol chic volk.

De rest kijkt vanaf de bruggen, vanuit de ramen van de grachtenpanden… of gewoon vanuit de zetel, want het hele concert wordt uitgezonden op NPO.

En wij zaten daar middenin en probeerden zo goed mogelijk op te gaan in het decor.

We konden nog zo enthousiast wat “tof tof topie” mompelen tegen onze buren, ik denk dat het toch vrij duidelijk was dat we noch van hier waren, noch bepaald tot de Amsterdamse high society behoorden.

Waarschijnlijk misten we een paar juwelen. Een degelijke beheersing van de taal.

En ongeveer 20 centimeter in vergelijking met al die lange Nederlanders.

Op het einde begon iedereen Aan de Amsterdamse grachten te zingen.

Dus wij zongen ook mee. Of beter gezegd: we yoghurtden vrolijk mee.

Het enige woord dat ik met absolute zekerheid had herkend, was:

AMSTERDAAAAAAM.

Maar ons enthousiasme hoefden we niet te faken.

Op dat moment voelde ik me Amsterdamser dan de Amsterdammers zelf.

Het was allemaal zo mooi dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg.

De muziek.
De gracht.
De lichtjes.
Het decor.

En daarna heb ik nog hapjes gegeten en wijn gedronken in de tuinen van het Pulitzer, dus eerlijk: de avond was compleet.

De kans dat we ooit nog worden uitgenodigd is vrij klein.

Maar voor de zekerheid begin ik nu alvast de tekst van Aan de Amsterdamse grachten te leren.

Zodat ik voorbereid ben.

Het was echt TOF TOF TOPIE.

En als je ons wilt zien, helemaal opgedoft en terwijl we doen alsof we de tekst kennen: het concert is opnieuw te bekijken op NPO Start.

Je kunt ons heel goed zien.

Nou ja… relatief goed.

We zitten alleen een beetje verstopt achter een pianist.