Op de terugweg stopten we in Schokland, een langgerekt voormalig eiland dat vandaag op de UNESCO-Werelderfgoedlijst staat.
Het museum vertelt vrij eenvoudig het verhaal van deze plek: een eiland dat voortdurend bedreigd werd door het water, inwoners die in moeilijke omstandigheden leefden, en uiteindelijk de evacuatie van de bevolking in de 19e eeuw.
Maar wat mij vooral raakte, was om me het dagelijkse leven hier voor te stellen. Door hun kleren, sieraden en andere dagelijkse voorwerpen te zien, kun je je echt een beeld vormen van de mensen die hier woonden.
Gezinnen op dit kleine stukje land, omringd door water en blootgesteld aan wind, stormen en overstromingen. Huizen die bij grote overstromingen verdwenen.
Het leven moet zwaar en geïsoleerd zijn geweest. Niet bepaald gezellig.
En dan komt het volgende deel van het verhaal, dat bijna surrealistisch klinkt als je erover nadenkt: in plaats van het eiland voorgoed aan de zee over te laten, lieten de Nederlanders uiteindelijk… de zee eromheen verdwijnen.
Vandaag ligt Schokland midden in het land van Flevoland. Je wandelt dus over een voormalig eiland zonder ook maar een beetje zee aan de horizon te zien.
We vonden dit verhaal fascinerend en echt aangrijpend.
