We hadden al veel gehoord over Giethoorn, over de grachten en de mooie huisjes.
Maar vooral héél, héél, héél veel over de toeristen.
Dus natuurlijk kozen we voor ons eerste bezoek het rustigste moment van het jaar: de grote gondelparade.
Er waren inderdaad een paar touringcars met toeristen.
Er was veel volk.
En het regende.
En toch vonden we het echt heel leuk.
We verwachtten eerlijk gezegd een soort Nederlands Disneyland. Een heel mooi dorp, natuurlijk, maar volledig opgeslokt door het toerisme. Bootjes achter elkaar, souvenirwinkels overal en mensen die allemaal exact dezelfde foto op exact dezelfde plek wilden maken.
Maar dat was eigenlijk niet wat we aantroffen.
Langs het kanaal installeren de mensen zich rustig. De vaste bezoekers komen met hun klapstoel. Hun dekentje. Hun paraplu.
Wij hadden natuurlijk niets van dat alles voorzien.
We hadden alleen een hond bij ons.
En in de stromende regen bleek die toch een stuk minder handig dan een paraplu.
Dus hebben we maar geïnvesteerd in een paraplu.
We vonden vrij makkelijk een plekje langs het kanaal en installeerden ons zo goed mogelijk, met onze gloednieuwe paraplu, onze kinderen en een bulldog die stilaan heel serieus naar natte hond begon te ruiken.
En toen wachtten we.
Voor de grote parade varen er eerst nog wat bootjes voorbij.
Lokale boten, mensen uit het dorp, en een sfeer die veel meer aanvoelt als een dorpsfeest dan als een grote toeristische attractie.
De boten worden bedacht en gebouwd door lokale groepen. Er zijn plaatselijke fanfares, het seniorenkoor van het dorp, kinderen van de circusschool, het lokale museum.
Het is eenvoudig.
Een beetje zelfgemaakt.
Heel lokaal.
En uiteindelijk behoorlijk bijzonder.
En dan komt de grote parade — een tiental “gondels”.
Bewoners, families, buren en vrienden werken wekenlang aan hun boot.
Een tiental grote drijvende decors varen langzaam door het kanaal, verlicht, versierd en soms heerlijk vreemd.
Het is geen Disneyland-parade.
En uiteindelijk is dat precies waarom we het zo leuk vonden.
Er zit iets heel charmants in die wat vreemde mix van lokale traditie en toeristische attractie.
Verwacht geen foodtrucks om de tien meter, kinderanimatie, merchandisingstands of vijftig activiteiten rond de parade.
Hier draait het vooral om…
de parade.
Mensen nemen hun spullen mee, gaan langs het water zitten en wachten tot de boten voorbijkomen.
Zo simpel is het.
De cafés zijn open als je vooraf iets wilt drinken, maar je zult waarschijnlijk wel een beetje moeten dringen.
Aan het einde van de parade waren wij doorweekt.
De hond was doorweekt.
De kinderen waren dolenthousiast.
En in tegenstelling tot alle verstandige mensen die waarschijnlijk naar huis gingen voor een warme douche, hadden wij gepland om te gaan slapen…
in een tent.
Want na Giethoorn gingen we nog een andere grote Nederlandse culturele instelling uittesten:
kamperen.
De volgende ochtend voelde ik me nog altijd een beetje vochtig.
Avontuur is avontuur.
